Maandelijks archief: september 2015

Klein geluk

Gisteren was een studiedag, lekker vrij en uitrusten. De regen tikt tegen het raam van de slaapkamer als ik mezelf uit bed sleep. Zachtjes open ik de deur van je kamer. Je kijkt Tom & Jerry op de tablet. “Ga weg!”, klinkt het als je me in de gaten hebt. Met een zucht doe ik de deur weer dicht. Mijn gedachten meteen in de -hoe ga ik dit oplossen- stand. Het vooruitzicht van een hele dag chagrijnig maakt mijn benen nog zwaarder terwijl ik naar de keuken loop.

Lees meer

Zeeuws dineren

De kriebels gieren door mijn buik. Het is zaterdagavond, opa en oma passen op. Mijn gedachten proberen af te dwalen naar onze vorige avond samen. Geen idee wat we toen gedaan hebben, zo lang is het geleden. Mijn man trekt zijn mooiste overhemd aan en ruikt sexy. Gisteren ben ik snel even naar de boutique om de hoek gegaan om een nieuw setje kleding te kopen, inclusief nieuwe tas. We hebben vanmiddag al het halve dorp afgestruind op zoek naar een goed restaurant. Die op het plein valt af. Voor hun prijs kun je onmogelijk iets goeds op tafel zetten. Na lang zoeken vinden we iets verderop een veelbelovend grand café. ‘Helder’ prijkt fris op de gevel. Veel vis op de kaart en niet te goedkoop. We stappen binnen. Het oogt goed en we reserveren voor vanavond. Glimlachend bereiden we ons voor op een goed diner vanavond. Het is immers Zeeland. Het eten zwemt, groeit en graast hier letterlijk voor je deur.

Lees meer

Zee

“Gemiddeld 18 graden en bewolkt”, zei Gerrit Hiemstra gisteren. De keuken ruikt nog naar de knapperige tosti die we net hebben gegeten. Nu hangt Noa op de bank. Alleen de geluiden van Tom & Jerry, haar nieuwe favoriete cartoon, vullen het huis. Mijn blote voeten voelen de kou in de grond onder ons huis.

“Ik wil even alleen zijn”, zegt Noa zacht. Een halve seconde vinden we elkaars blik. Dan kijkt ze weer weg. De iPad als bord voor haar gezicht. Een gevoel van wanhoop kruipt in mijn lijf. Wat nu? Een zucht en een ‘ik begrijp het’ glimlach is alles wat ik kan. Dan loop ik naar de grote ramen die uitkijken op de achtertuin. Mijn ogen staren naar het spel dat de wolken boven onze tuin spelen. Ze slokken mijn gedachten op. Wit en grijs treffen elkaar in de lucht. Groeiend van elkaars energie. Ze komen van zee, niet ver hiervandaan. De zon probeert er tussendoor te prikken. Niet lang meer, denk ik. Nog even en dan strijken de stralen weer door de bomen in onze tuin neer.

Lees meer