Maandelijks archief: november 2015

Terug bij af

Het is donderdag in de ochtend als de telefoon rinkelt. Juf Marianne: “Noa is ziek, kan ze opgehaald worden?”, klinkt het vanuit Zierikzee. “En er is ook iets gebeurd waardoor ze overstuur was, maar dat is uitgesproken.” Ik weet even niet wat te zeggen, terwijl ik dit hoor. Mijn gedachten voeren mij terug naar de ochtend die hieraan vooraf ging. Opstaan, aankleden, ontbijten, tanden poetsen, het ging allemaal prima. Daarna trok Noa zich wel terug op de bank, ze wilde me niet in haar buurt.

Lees meer

De ware reden

Dit blog publiceren kan ik nu, nu we hier zijn, in ons nieuwe huis, op deze veilige plek. Dit is wat eraan vooraf ging.

Bijna een jaar heeft het te koop gestaan, ons huis. Het is een charmant huis met een tuin vol bloemen en een trampoline.

Een donderdagochtend in juni, een paar jaar geleden. De buurvrouw komt op de koffie. Het gesprek gaat over werk, de mannen en natuurlijk de kinderen. “Hoe gaat het met Noa?” “Heeft ze het naar haar zin op die speciale school?” Als ik antwoord dwalen haar ogen af naar de bonte koektrommel die op tafel staat. “Ja, ik kan het maar beter zeggen”, vervolgt ze. Ik houd mijn mondhoeken krampachtig omhoog. Het onverwacht naderende onheil doet mij stokstijf op mijn stoel zitten. Ze gaat door: “Die herrie van haar op de trampoline, daar heeft Henk nogal last van.” Ik sla mijn ogen neer, mijn mond voelt dichtgesnoerd. Met piepende stem weet ik uit te brengen dat ik daar niks aan kan doen. “O, daar kun je niks tegen doen”, zegt ze. Als ik vervolgens vraag of ze nog koffie wil, is het tijd voor haar om boodschappen te doen.

Lees meer