Categorie archief: Alle blogs

Terug bij af

Het is donderdag in de ochtend als de telefoon rinkelt. Juf Marianne: “Noa is ziek, kan ze opgehaald worden?”, klinkt het vanuit Zierikzee. “En er is ook iets gebeurd waardoor ze overstuur was, maar dat is uitgesproken.” Ik weet even niet wat te zeggen, terwijl ik dit hoor. Mijn gedachten voeren mij terug naar de ochtend die hieraan vooraf ging. Opstaan, aankleden, ontbijten, tanden poetsen, het ging allemaal prima. Daarna trok Noa zich wel terug op de bank, ze wilde me niet in haar buurt.

Lees meer

De ware reden

Dit blog publiceren kan ik nu, nu we hier zijn, in ons nieuwe huis, op deze veilige plek. Dit is wat eraan vooraf ging.

Bijna een jaar heeft het te koop gestaan, ons huis. Het is een charmant huis met een tuin vol bloemen en een trampoline.

Een donderdagochtend in juni, een paar jaar geleden. De buurvrouw komt op de koffie. Het gesprek gaat over werk, de mannen en natuurlijk de kinderen. “Hoe gaat het met Noa?” “Heeft ze het naar haar zin op die speciale school?” Als ik antwoord dwalen haar ogen af naar de bonte koektrommel die op tafel staat. “Ja, ik kan het maar beter zeggen”, vervolgt ze. Ik houd mijn mondhoeken krampachtig omhoog. Het onverwacht naderende onheil doet mij stokstijf op mijn stoel zitten. Ze gaat door: “Die herrie van haar op de trampoline, daar heeft Henk nogal last van.” Ik sla mijn ogen neer, mijn mond voelt dichtgesnoerd. Met piepende stem weet ik uit te brengen dat ik daar niks aan kan doen. “O, daar kun je niks tegen doen”, zegt ze. Als ik vervolgens vraag of ze nog koffie wil, is het tijd voor haar om boodschappen te doen.

Lees meer

De taxibus deel 2

“Praat er eens over met andere ouders van wie de kinderen ook met de taxi gaan”, schreef een trouwe volger op Twitter naar aanleiding van mijn vorige blog. Twee weken sprak ik ouders aan op het schoolplein, ook de directeur van de school moest eraan geloven. De verhalen waren schokkend. “Ze staan te dansen in die taxibus”, zei één ouder. “Wij gaan ermee stoppen”, zei de vader van een klasgenootje. “Er worden kinderen gepest, ze maken elkaars gordels los en hangen aan de houders.” “Noa zou dit niet aankunnen”, beëindigde de directeur haar betoog.

Lees meer

De taxibus

“Na de herfstvakantie is te snel”, zegt mijn man. “Het liefst rijd ik elke dag op en neer, maar dat is niet goed voor haar”, is mijn antwoord. “Laten we het met haar zelf bespreken”, vindt hij. “Dat heb ik al geprobeerd, ze wil liever met mama in de auto”, vervolg ik ietwat moedeloos. “We zitten nu net een beetje lekker in het ritme en dan moet het weer anders”. Hij wil het ook niet, denk ik.

Lees meer

Klein geluk

Gisteren was een studiedag, lekker vrij en uitrusten. De regen tikt tegen het raam van de slaapkamer als ik mezelf uit bed sleep. Zachtjes open ik de deur van je kamer. Je kijkt Tom & Jerry op de tablet. “Ga weg!”, klinkt het als je me in de gaten hebt. Met een zucht doe ik de deur weer dicht. Mijn gedachten meteen in de -hoe ga ik dit oplossen- stand. Het vooruitzicht van een hele dag chagrijnig maakt mijn benen nog zwaarder terwijl ik naar de keuken loop.

Lees meer

Zeeuws dineren

De kriebels gieren door mijn buik. Het is zaterdagavond, opa en oma passen op. Mijn gedachten proberen af te dwalen naar onze vorige avond samen. Geen idee wat we toen gedaan hebben, zo lang is het geleden. Mijn man trekt zijn mooiste overhemd aan en ruikt sexy. Gisteren ben ik snel even naar de boutique om de hoek gegaan om een nieuw setje kleding te kopen, inclusief nieuwe tas. We hebben vanmiddag al het halve dorp afgestruind op zoek naar een goed restaurant. Die op het plein valt af. Voor hun prijs kun je onmogelijk iets goeds op tafel zetten. Na lang zoeken vinden we iets verderop een veelbelovend grand café. ‘Helder’ prijkt fris op de gevel. Veel vis op de kaart en niet te goedkoop. We stappen binnen. Het oogt goed en we reserveren voor vanavond. Glimlachend bereiden we ons voor op een goed diner vanavond. Het is immers Zeeland. Het eten zwemt, groeit en graast hier letterlijk voor je deur.

Lees meer

Zee

“Gemiddeld 18 graden en bewolkt”, zei Gerrit Hiemstra gisteren. De keuken ruikt nog naar de knapperige tosti die we net hebben gegeten. Nu hangt Noa op de bank. Alleen de geluiden van Tom & Jerry, haar nieuwe favoriete cartoon, vullen het huis. Mijn blote voeten voelen de kou in de grond onder ons huis.

“Ik wil even alleen zijn”, zegt Noa zacht. Een halve seconde vinden we elkaars blik. Dan kijkt ze weer weg. De iPad als bord voor haar gezicht. Een gevoel van wanhoop kruipt in mijn lijf. Wat nu? Een zucht en een ‘ik begrijp het’ glimlach is alles wat ik kan. Dan loop ik naar de grote ramen die uitkijken op de achtertuin. Mijn ogen staren naar het spel dat de wolken boven onze tuin spelen. Ze slokken mijn gedachten op. Wit en grijs treffen elkaar in de lucht. Groeiend van elkaars energie. Ze komen van zee, niet ver hiervandaan. De zon probeert er tussendoor te prikken. Niet lang meer, denk ik. Nog even en dan strijken de stralen weer door de bomen in onze tuin neer.

Lees meer

Meer dan 100

Ik weet het nog goed, de eerste tweet. Buiten was het regenachtig. Het was vroeg donker. Die dag werd ik 40 werd en klikte met een trillende wijsvinger op ‘tweet’, nieuwsgierig naar wat er zou komen. Nou, er gebeurde helemaal niks. De hele wereld kon het lezen: “Vandaag word ik 40, mijn eerste blog staat online. #40 #blog #hoop”. Maar niemand las het. Inmiddels zijn we een half jaar verder en vertelt mijn scherm me dat ik 154 volgers heb. Al die mensen lezen wat ik tik, als ze daar zin in hebben. Dat had ik niet verwacht.

Lees meer

Heimwee

De brandende Spaanse zon doet de lucht trillen op de berg. Geen zuchtje wind. Alleen het glinsterende zwembad kan verkoeling geven. Zonder aarzeling nemen we de sprong, Noa en ik. Water spat hoog op, net als een fontein. De druppels lijken van zilver als de zonnestralen ze aanraken. In Noa’s wangen verschijnen kuiltjes. “Zullen we zwemtikkertje doen?” “Is goed lieverd.” “Tikkie, jij bent ‘m mama!” Allen spieren in Noa’s lijf spannen zich. Ze wil zo snel mogelijk naar de overkant zwemmen. Verliezen is voor haar geen optie. Mijn lichaam voelt als een dolfijn als ik onder water duik en haar probeer te tikken. Ze is in de hoek van het zwembad uitgekomen. Natuurlijk laat ik haar ontsnappen. “O, ik krijg je echt niet te pakken Noa, je bent veel te snel”, zeg ik terwijl het koele heldere water mijn temperatuur doet dalen. Noa neemt een hap lucht en duikt weer onder water. Weg is ze weer. Als ze boven komt klinkt haar opgewonden stem: “Je krijgt me toch niet te pakken.” Urenlang spelen we zwemtikkertje, tot het tijd is om aan tafel te gaan voor het avondeten.

Lees meer