Categorie archief: Overig

Klein geluk

Gisteren was een studiedag, lekker vrij en uitrusten. De regen tikt tegen het raam van de slaapkamer als ik mezelf uit bed sleep. Zachtjes open ik de deur van je kamer. Je kijkt Tom & Jerry op de tablet. “Ga weg!”, klinkt het als je me in de gaten hebt. Met een zucht doe ik de deur weer dicht. Mijn gedachten meteen in de -hoe ga ik dit oplossen- stand. Het vooruitzicht van een hele dag chagrijnig maakt mijn benen nog zwaarder terwijl ik naar de keuken loop.

Lees meer

Zeeuws dineren

De kriebels gieren door mijn buik. Het is zaterdagavond, opa en oma passen op. Mijn gedachten proberen af te dwalen naar onze vorige avond samen. Geen idee wat we toen gedaan hebben, zo lang is het geleden. Mijn man trekt zijn mooiste overhemd aan en ruikt sexy. Gisteren ben ik snel even naar de boutique om de hoek gegaan om een nieuw setje kleding te kopen, inclusief nieuwe tas. We hebben vanmiddag al het halve dorp afgestruind op zoek naar een goed restaurant. Die op het plein valt af. Voor hun prijs kun je onmogelijk iets goeds op tafel zetten. Na lang zoeken vinden we iets verderop een veelbelovend grand café. ‘Helder’ prijkt fris op de gevel. Veel vis op de kaart en niet te goedkoop. We stappen binnen. Het oogt goed en we reserveren voor vanavond. Glimlachend bereiden we ons voor op een goed diner vanavond. Het is immers Zeeland. Het eten zwemt, groeit en graast hier letterlijk voor je deur.

Lees meer

Zee

“Gemiddeld 18 graden en bewolkt”, zei Gerrit Hiemstra gisteren. De keuken ruikt nog naar de knapperige tosti die we net hebben gegeten. Nu hangt Noa op de bank. Alleen de geluiden van Tom & Jerry, haar nieuwe favoriete cartoon, vullen het huis. Mijn blote voeten voelen de kou in de grond onder ons huis.

“Ik wil even alleen zijn”, zegt Noa zacht. Een halve seconde vinden we elkaars blik. Dan kijkt ze weer weg. De iPad als bord voor haar gezicht. Een gevoel van wanhoop kruipt in mijn lijf. Wat nu? Een zucht en een ‘ik begrijp het’ glimlach is alles wat ik kan. Dan loop ik naar de grote ramen die uitkijken op de achtertuin. Mijn ogen staren naar het spel dat de wolken boven onze tuin spelen. Ze slokken mijn gedachten op. Wit en grijs treffen elkaar in de lucht. Groeiend van elkaars energie. Ze komen van zee, niet ver hiervandaan. De zon probeert er tussendoor te prikken. Niet lang meer, denk ik. Nog even en dan strijken de stralen weer door de bomen in onze tuin neer.

Lees meer

Meer dan 100

Ik weet het nog goed, de eerste tweet. Buiten was het regenachtig. Het was vroeg donker. Die dag werd ik 40 werd en klikte met een trillende wijsvinger op ‘tweet’, nieuwsgierig naar wat er zou komen. Nou, er gebeurde helemaal niks. De hele wereld kon het lezen: “Vandaag word ik 40, mijn eerste blog staat online. #40 #blog #hoop”. Maar niemand las het. Inmiddels zijn we een half jaar verder en vertelt mijn scherm me dat ik 154 volgers heb. Al die mensen lezen wat ik tik, als ze daar zin in hebben. Dat had ik niet verwacht.

Lees meer

Heimwee

De brandende Spaanse zon doet de lucht trillen op de berg. Geen zuchtje wind. Alleen het glinsterende zwembad kan verkoeling geven. Zonder aarzeling nemen we de sprong, Noa en ik. Water spat hoog op, net als een fontein. De druppels lijken van zilver als de zonnestralen ze aanraken. In Noa’s wangen verschijnen kuiltjes. “Zullen we zwemtikkertje doen?” “Is goed lieverd.” “Tikkie, jij bent ‘m mama!” Allen spieren in Noa’s lijf spannen zich. Ze wil zo snel mogelijk naar de overkant zwemmen. Verliezen is voor haar geen optie. Mijn lichaam voelt als een dolfijn als ik onder water duik en haar probeer te tikken. Ze is in de hoek van het zwembad uitgekomen. Natuurlijk laat ik haar ontsnappen. “O, ik krijg je echt niet te pakken Noa, je bent veel te snel”, zeg ik terwijl het koele heldere water mijn temperatuur doet dalen. Noa neemt een hap lucht en duikt weer onder water. Weg is ze weer. Als ze boven komt klinkt haar opgewonden stem: “Je krijgt me toch niet te pakken.” Urenlang spelen we zwemtikkertje, tot het tijd is om aan tafel te gaan voor het avondeten.

Lees meer

Boos en blij

Als je boos bent

Houd je van niemand

Als je boos bent

Houdt niemand van je

Als je blij bent

Houd je van iedereen

Als je blij bent

Houdt iedereen van je

 

De dochter van Mevrouw M

Bestemming Addis Ababa

Het is maart 2011 als hij vertrekt. Een project van één jaar belooft hij. “Tot over een paar maanden”, zegt zijn Zweedse vriendin Anna bij zijn vertrek. “Ok, ik laat het weten als ik er ben”, zegt hij. Met een brede lach stapt hij in het vliegtuig. Bestemming: Addis Ababa. Ik had het kunnen weten, toen al.

Lees meer

Zing Kobani, zing!

Een lege vlakte, een podium, flikkerende lampen. Gitaren, drums, microfoons, boxen. Zeker duizend mensen dansen en zingen. Ze lachen, klappen, juichen. Achter het toneel brokken van huizen en half ingestorte gebouwen.

Het is Kobani, ze zijn vrij. Er mag weer muziek worden gemaakt.

Hoe verstikkend is het als je niet mag zingen? Niet eens een liedje mag neuriën? Als ik ’s ochtends opsta gaat als eerste de radio aan. Continu hoor ik melodieën in mijn hoofd. Ik zing zonder aanleiding, neem zanglessen. Gewoon omdat het kan.

Lees meer

Fantasie dieren in full colour

Het is al bijna licht als ik beneden kom. Door het raam zie ik een glinsterend witte laag over onze tuin. De daken van de buren lijken licht te geven. Binnen stroomt warme lucht langs mijn voeten. De eerste zonnestralen vallen op de eettafel. De tafel ligt bezaaid met vrolijk gekleurde stiften, potloden en pennen. Allemaal van Stabilo. Onze dochter is er gek op. De A3 tekenblokken zijn in dit huis niet aan te slepen. De voorraad potloden en stiften moet regelmatig worden aangevuld. Noa tekent er de mooiste fantasie dieren in allerlei kleuren mee. Blauwe sapsaree koreda paarden, bruine abelaseine hyena’s, oranje struisvogel flamingo’s. Allemaal moeten ze op papier en dat kan volgens haar niet anders dan met Stabilo.

Lees meer