Dialoog met een laarsje

Haar zwarte puntige lederen neus wijst naar links als ze zegt: “Welke reis maken we vandaag?” Ik kijk op de kalender en antwoord: “België, ja dat wordt het” De hoge hakken stevenen tik takkend op de oude eikenhouten vloer op mij af. “België, dat is toch geen bestemming!” Met grote ogen kijk ik naar haar op. “Ik mag toch bepalen waar we heen gaan?”

Ze buigt zich over me heen. De geur van vers gepoetst lakleer dringt mijn neus binnen. “Dat is een onzinnige gedachte. Ik vlieg, dus ik bepaal”, is haar antwoord. Ze draait zich met een ruk om. Het puntje van haar strak vastgesnoerde veter zwiept in mijn gezicht. Ik laat mijn schouders hangen en antwoord met zachte stem: “Nou, vooruit, kom maar binnen dan.” Haar tong transformeert zich in twee ogen. Minutenlang turen ze in mijn pupillen, waarna het verlossende woord er krassend uitkomt. “Dromenland, uitstekende keuze.” Een lome warmte maakt zich onmiddellijk van mij meester. Net voordat mijn ogen dichtvallen, weet ik nog “Gaan we dan wel op zoek naar míjn bestemming?” uit te brengen. De hoge zwarte hakken komen los van de grond en mijn handen worden gewichtloos. Samen gaan we op de in de lichtblauwe lucht. “Ach, wat enig, reizen op zoek naar jouw bestemming, ha ha ha”.

Mevrouw M