Verjaardagskaart

Jong, oud, groot, klein, het maakt niet uit. De vraag is universeel: welke verjaardagswensen vallen er door de brievenbus dit jaar. Geduldig wachten op de postbode die meestal in de middag komt. De kleine wijzer gaat van 10 naar 11, wachten. Van 11 naar 12, wachten. Van 12 naar 1 en klepperdeklep doet de brievenbus. Een vreugdesprongetje en een kreet van opwinding volgen: de verjaardagspost is er.

Bont gekleurde enveloppen liggen op de mat bij de voordeur te wachten. Ze schreeuwen: “Maak mij open”. De evenloppen belanden eerst nog een poosje op de eettafel. Wachten, de spanning opbouwen. Nog één kop koffie en dan mag het.

De eerste envelop is groen als gras en beschreven met blokletters. Ietwat onhandig en onzeker geschreven. Die is vast van mijn moeder, herkenbaar aan het handschrift. De tweede envelop is fel geel en er staan mooie, lieve, kleine letters op. Tante Annie, onmiskenbaar. De derde is zo rood als een rijpe aardbei en in sierlijke letters, aan elkaar geschreven. Zoals een juf op school. Die is van de schoonouders. Schoonmama is juf geweest en is het schrijven duidelijk niet verleerd.

Wat hebben deze mensen gedacht, toen ze de kaart gingen halen? Ze hebben in ieder geval even aan mij gedacht. En ze hebben moeite gedaan. Een wandeling naar de kiosk, lekker snuisteren in de rekken, een mooie booschap bedenken, postzegel kopen, dichtplakken en ouderwets in de brievenbus deponeren.

Het gebeurt niet elke dag dat ik aan tante Annie denk. Door de kaart zweven mijn gedachten even naar Zeeuws Vlaanderen. Daar woont ze. Ik weet precies in welke brievenbus ze de kaart heeft gedaan. Op het hoekje bij de supermarkt. Ze is te voet gegaan, want ze woont vlakbij. Zou ze ook even aan oma hebben gedacht? Die woonde naast haar. Ze moet langs het huis van oma lopen als ze naar de brievenbus gaat.

Ik pak de telefoon en krijg tante Annie aan de lijn. “Dank je wel voor de kaart”. “Graag gedaan en gefeliciteerd”. “Hoe gaat het met jullie?”. We blijven een half uur praten over niets eigenlijk. Het voelt vertrouwd om haar weer eens te spreken. Dat half uur brengt mij terug naar Zeeuws Vlaanderen. Naar het grote zwembad, fietsen naar het strand en op de koffie bij oma. Heerlijk wat zo’n verjaardagskaart kan doen.

Mevrouw M