Zeeuws dineren

De kriebels gieren door mijn buik. Het is zaterdagavond, opa en oma passen op. Mijn gedachten proberen af te dwalen naar onze vorige avond samen. Geen idee wat we toen gedaan hebben, zo lang is het geleden. Mijn man trekt zijn mooiste overhemd aan en ruikt sexy. Gisteren ben ik snel even naar de boutique om de hoek gegaan om een nieuw setje kleding te kopen, inclusief nieuwe tas. We hebben vanmiddag al het halve dorp afgestruind op zoek naar een goed restaurant. Die op het plein valt af. Voor hun prijs kun je onmogelijk iets goeds op tafel zetten. Na lang zoeken vinden we iets verderop een veelbelovend grand café. ‘Helder’ prijkt fris op de gevel. Veel vis op de kaart en niet te goedkoop. We stappen binnen. Het oogt goed en we reserveren voor vanavond. Glimlachend bereiden we ons voor op een goed diner vanavond. Het is immers Zeeland. Het eten zwemt, groeit en graast hier letterlijk voor je deur.

We besluiten eerst een aperitief te doen in Brut food & wine bar. We stappen voorzichtig naar binnen door de glazen deur. Het interieur is strak en warm. Een jonge hippe gastheer merkt ons meteen op en belooft zo bij ons te zijn. Dat is hij ook. Het biertje en de sauvignon blanc doen onze tongen prikkelen. We kletsen wat over hoe het was toen we nog regelmatig samen op stap gingen en dat we die tijd missen. De gastheer praat af en toe met ons, maar laat ons ook op gepaste tijden met rust. Hij probeert ons over te halen daar te blijven eten. We slaan het af. Het is niet chique om de reservering in het andere restaurant af te zeggen.

Ik check mijn mobiel en zie dat het tijd is om te gaan. We halen onze schouders op en verlaten het gezellige etablissement. Het is druk op straat, er is een fanfare festival gaande. De zon laat haar laatste stralen zien en de mensen in het dorp kletsen, drinken en genieten. We lopen de straat uit langs allerlei kroegjes, live muziek en natuurlijk een fanfare. Ik kijk naar mijn man op en glimlach. Zijn hand in de mijne, voelt goed.

Niet veel later stappen we Grand Café Helder binnen. Een vlotte meneer stapt op ons af en vraagt naar de reservering. Energiek begeleidt hij ons naar de tafel, waar ik zelf mijn stoel mag aanschuiven. De stoel is wat lager dan ik verwacht had. Die stekende pijn in mijn rug steekt weer de kop op als ik ga zitten. Bij het aanschuiven van mijn stoel merk ik dat deze niet tussen de tafelpoten past. Hmm, is dat de reden dat ik het zelf mag regelen?

Een vriendelijke jongedame komt ons de kaart brengen en vraagt of we alvast iets willen drinken. We vinden een glas bubbels wel op zijn plaats. Binnen een mum van tijd sprankelt de cava over onze lippen. We bestuderen de kaart en kiezen voor vis. Zeeland, dat kan niet anders dan goed zijn. Het menu belooft langoustine, scheermes, oester en gamba. En dat is alleen nog maar het voorgerecht. Als hoofdgerecht bestellen we zeetong.

Zal ik het kort houden? Bij de scheermessen likten we onze vingers af. Heerlijk gekruid. de oester glijdt lekker naar binnen. Als ik met veel moeite de langoustine ontdoe van zijn schild, blijft er weinig van over. Toch ben ik klaar voor dit pièce de résistance. Klaar voor de smeltende sensatie op mijn tong. Eenmaal in mijn mond, blijkt de lekkernij droog en is van smelten geen sprake. Dan maar de gamba. Jarenlage ervaring met kilo’s ongepelde garnalen helpen me bij het pellen van dit mooi roze diertje. Als ik het beestje tussen mijn vingers houd, zie ik een zwart streepje op het lijf. Volgens mij heeft Herman den Blijker op t.v. al heel vaak uitgelegd wat dat betekent toch? Het kost mij al mijn moed om het ding toch op te eten.

We kijken elkaar hoopvol aan als het hoofdgerecht wordt geserveerd. Bij het fileren glijdt de zeetong met krokant korstje werkelijk van de graad. De mooie zachte smaak brengt mij terug naar mijn jeugd. Verse zeetong, direct van de boot, lekker in roomboter gebakken. Dan is er de saladebar, horend bij het gerecht. Het doet me denken aan de vele jaren negentig trainingen in Van der Valk hotels.

Onze eerste avond uit sinds zeker een jaar, sluiten we af met een kaasplankje. We zien dat op de klok deze hele avond binnen anderhalf uur voorbij is.

Als we het restaurant uitlopen, kijken we elkaar meewarig aan. De volgende keer gaan we naar die leuke wijnbar.

Mevrouw M