Zing Kobani, zing!

Een lege vlakte, een podium, flikkerende lampen. Gitaren, drums, microfoons, boxen. Zeker duizend mensen dansen en zingen. Ze lachen, klappen, juichen. Achter het toneel brokken van huizen en half ingestorte gebouwen.

Het is Kobani, ze zijn vrij. Er mag weer muziek worden gemaakt.

Hoe verstikkend is het als je niet mag zingen? Niet eens een liedje mag neuriën? Als ik ’s ochtends opsta gaat als eerste de radio aan. Continu hoor ik melodieën in mijn hoofd. Ik zing zonder aanleiding, neem zanglessen. Gewoon omdat het kan.

Hoe verstikkend was het voor hun? Hebben die mensen zichzelf uit moeten schakelen? In doodsangst moeten leven? Hoe doe je dat!? Besluiten om je ziel buiten te sluiten. Je eigen gedachten verbieden. Doen alsof je niet bestaat. Niet wetend hoe lang het gaat duren. Op de vlucht omdat je geest eruit wil en je leven je lief is. Bedreigd omdat je geboren bent op deze plek en je wilt zijn wie je bent.

Hoe oneerlijk kan het het zijn? Ik, geboren in Nederland, wonend in Houten. Ik kan zingen wanneer ík dat wil. Zij moeten anno 2015 vechten voor hun vrijheid. Dus zing Kobani, zing!

Mevrouw M